 |
  |
|
|
Bikers: Hondje, Patje Duck, Bjorn, Biksje, Frank
Paaltje, Klakkeman , Gène en Peter Dupon Woord vooraf : Het was Gène die
op het idee gekomen was van de Cassel Trophy, een toertocht rond
de Casselberg in Noord-Frankrijk. Er was keuze tussen 10, 20, 30,
40 en 50 km. In alle vroegte vertrokken we met 4 wagens naar Cassel. Daar aangekomen was
het duidelijk dat ook in Frankrijk toertochten erg in zijn. Toen
we de Franse bikers hun materiaal bekeken, hadden we zoiets van
jawadde…wat bij ons een exclusieve fiets is, is daar blijkbaar
de normaalste zaak. Maar natuurlijk moet je nog altijd de
trapperkes zelf rondstampen en het viel wel op dat dat niet altijd
zo evident was voor onze buren… Parcours
: Omstreeks 09h20 vertrokken we en via het reliëfplannetje
(zie bijlage) was het duidelijk dat dit wel iets pittig ging
worden. We vertrokken vanop de Casselberg en begonnen met een
afdaling van zo’n 3 km, enkele bikers twijfelden over hun
kledijkeuze want het was toch een snedig fris
afdalingswindje…maar al wat je moet dalen, moet je natuurlijk
weer klimmen, niet? Beneden aan de Casselberg konden we ons al
lichtjes opwarmen met enkele off-road stroken. Daarna begon er een
lichte klim, opnieuw naar een flank van de Casselberg, waarna er
al een eerste serieuze piek op een zijflank van de Casselberg
kwam, voor de echte techneuten. Al snel werd ons duidelijk dat ons
binnenblad een goeie makker kon zijn vandaag en dat we onze klim,
wat moesten indelen, jezelf kreupel rijden was eigenlijk niet
moeilijk. Iedereen bleek in supervorm te zijn en …de meesten
merkten dat dit een fantastische toertocht ging worden, enkel
Bjorn zijn voorderailleur had wat last van ochtendhumeur en onze
Frank had liever nog wat verder gereden met de wagen richting
Roubaix, maar hij bedacht zich vlug. De klim bracht ons op de
eerste piek van 146m, waarna we de diepte indoken voor enkele
mooie stroken, op enkele plaatsen stonden er kleine bordjes
‘DANGER’,
Na onze eerste bevoorrading kregen we een klein
klimmetje bergop, om daarna af te dalen naar de Mont des Résollets,
een molhoop net naast de Casselberg. Daar konden we de heuvel via
kleine padjes, waaronder ook veel privé stukken, gaan beklimmen.
De pittige kuitenbijters werden afgewisseld met scherp dalende
technische stroken, volledig in het bos op de flank van de heuvel.
Ons Patje Duck wou in een afdaling een hoekje af steken maar zat
plotseling in een halve meter lager gelegen patattenveld, maar dat
werd vlug gecorrigeerd J.
De fijne padjes brachten ons in prachtige natuurstroken, die je
anders niet zou weten liggen. Enkel onze klakkeman voerde
onvrijwillig een aanslag uit op ons patje duck, door een grote tak
met zijn achterwiel te lanceren, zonder ergs J.
Na een korte asfaltstrook kregen we onze tweede bevoorrading.
Daarna ging het opnieuw off road bergaf en kwamen we beneden aan
een andere flank van de Casselberg en niet de minste, die
indrukwekkende zijflank was voorzien van een motorcross parcours
waar de locale crosshelden wat aan het trainen waren. Wij moesten
aan de rand van het parcours omhoog klauteren naar een hoogte van
175 m en die was voorzien van een laatste erg steile knik, met
hier en daar wat mos…wat er voor zorgde dat er enkelen op de
laatste meters te voet mochten gaan. Bovengekomen, genoten we even
van het uitzicht en zoals je op het reliefplan kan zien, doken we
de diepte in…voor een spectaculaire afdaling waarna je beseft
waarom een verende voorvork comfortabeler is J,
de afdaling was niet alleen spectaculair maar kruiste ook het
motocross parcours, de organisatie was attent en had daar een
seingever gezet. Daarna volgde een lichte klim en wat langere
off-road stroken om zo via de weg en wat kasseistroken te komen op
de derde bevoorrading (km 30) waar we een ‘point de vue’
hadden op de omgeving, vanop de Casselberg. Na de derde bevoorrading kregen we een rustige klim
om daarna wat te kunnen recupereren op een vlakkere strook. We
reden in een lus rond de Casselberg zodat we die via een stuk weg
zouden kunnen beklimmen. De klim was vrij verraderlijk en we
wisten ook niet wat ons te wachten stond. Natuurlijk trok de ganse
bende eens flink door waarop onze berggeit( lees ondertekende) wat
voorsprong nam, ik had blijkbaar mijn tweede adem terug te pakken,
maar kwam bijna mezelf tegen, want het venijn van de klim zat hem
in de staart, met een steile piek, niemand anders dan onze hond
kwam indrukwekkend opnieuw tevoorschijn en nam een halve lengte,
waarop ik verder volgas ging en toch nog wat kon uitlopen….
waarna we weer op positieven kwamen in de rue de l’air om samen
verder te trekken. Er volgde toen een kleine afdaling om opnieuw
een vinnig klimmetje te krijgen, gevolgd door een prachtige
afdaling off-road. Daarna kregen we wat asfalt om dan wat lichtjes
te klimmen naar een andere flank van de Casselberg. Daar kregen we
eerst een kleine trappenklim, waar enkel de technisch sterkere
halfweg raakten. Er volgde een klim, gevolgd door een mooie
afdaling met op het einde wat trappen. Zo zaten we bij km 38 en
konden we onze laatste bevoorrading nuttigen. Er volgde een
scherpe afdaling in een weide en daar zagen we geen koe maar een
hond aan het wandelen in een weide, waarna we konden kiezen tussen
40km te doen en te stoppen of de volle 50km te doen. Iedereen
plooide en we reden er nog 10 bij, waarvan we eerst wat in de open
vlakte kwamen voor de Casselberg, waar we het tempo optrokken naar
35km/h zodat de tragere afdalers er niet meer bijkonden,
georganiseerd door ons Biksje J.
Na de vlakkere stroken langs de spoorweg, kwamen we tot het
besluit dat we waarschijnlijk bij de minderheid waren die de 50km
hadden gekozen. We kregen nog een laatste pittige klim naar een
hoogte van 148m, off-road. Daarna volgde een erg mooie en
spectaculaire afdaling door enkele privé stukken. Niemand minder
dan onze Gène demonstreerde daar eens zijn kunnen en reed weg als
een speer, terwijl iedereen in de achtervolging probeerde te gaan,
maar het toch niks was…sommigen maakten een schakelfout, anderen
een stuurfout en belanden bijna de vijver in, zoals ikke J. Na een kleine off-road klim, kwamen we opnieuw op
82m hoogte en kwamen we terug bij de sporthal van Cassel. Waar we
wat gadgets kregen en onze fietsen konden afspuiten. Na een
verfrissende douche kwamen sommigen tot de conclusie dat ze 2
petten maar geen broek mee hadden, hé klakkeman, maar we konden
rekenen op Bjorn’s logistieke steun. Na een babbel en een
drankje keerden we tevreden huiswaarts. Zeker een tocht die het
waard is om er een jaarlijkse gewoonte van te maken! Cassel,
à l’année prochaine!
Opmerking : In Cassel zijn er vaste mtb routes, aangeduid met de
kleuren, rood, oranje, geel en blauw. De Casseltrophy bestaat uit
een aansluiting van deze parcours en enkele privé stukken. Douches:
in de sporthal, goed Bepijling:
zeer duidelijk Totale afstand:
48 km Gemiddelde:
17km/h Weer:
droog en gelukkig maar een licht vette ondergrond Bevoorrading:
4 keer, zeer goed Organisatie:
zeer goed, onderweg stonden er vaak seingevers om het
verkeer te regelen. Eindoordeel:
Bij goede ondergrond (droog tot licht vettig) een
schitterende toertocht, mooie omgeving, niet ver (1h rijden),
mooie klims, mooie technische stukken en leuke afdalingen. 
 
|
|
 |