bikers : Lieven, Bjorn, Luc, Hondje, Kremptje, Patje, Gène, Olli, Dries en een gelegenheids – Chouffe Johny

Woord vooraf  :
Allen waren we klaargestoomd  voor wat mag aanzien worden als één van de mooiste VTT’s van het seizoen.

Omstreeks 09u00 waren 9 Choufkes present voor de start op het “Terrain de Sport” (voor de GPS :  kruising Route d’ Oxelaere met Chemin du Price Weg).

Alhoewel “klaar zijn” voor Luc (spiere) een relatief begrip blijkt te zijn.
Zijn schitterende Scott had ochtendkuren.
Eerst bleken de pedalen los te staan en toen Luc zich haastte naar de startplaats brak de ketting onder al het “Spier”-geweld.
ja een fiets waar 2 maal meegereden heeft en gemaakt is op een maandag vraagt voor problemen...

Geen nood, de organisatie had een reparatie-tentje voorzien waar de ketting, onder het keurende oog van enkele Choufkes, vakkundig werd hersteld.

 Parcours : Ondertussen was de laatste groepsstart al vertrokken.



 Dat was géén nadeel want zo reden de Choufkes, de eerste kilometers althans, afzonderlijk door de omgeving van de Casselberg.

Sommigen reden de Cassel Trophy al enkele malen en zij merkten dat het parcours merkelijk wat wijzigingen had ondergaan.
Sommige klimmetjes van toen waren nu afdalingen geworden en omgekeerd.
Andere stroken onverhard werden toegevoegd en het aantal bevoorradingen werd van 4 teruggebracht naar 2.
De totale afstand werd vergroot van 50 naar bijna 60 km. De kuitenbijter bij uitstek bleek echter nog steeds de klim "mont des Récollets”, bij het moto-crossparcours te zijn waar slechts de “technieeesch” beteren (oa Gène, Dries, Luc Spiere en niet te vergeten kremptje, al fietsend bovenkwamen.
 Anderen moesten dan, door eigen of andere schuld, van de fiets op "ampertjes enkele metertjes van de top" , wat soms kleine averij (Hondje) en een reeks minder mooie woorden als gevolg had.

Lap hondje aangereden, van de bike...proberen terug te starten

en hop tegen dek...

De beloning was een goed verzorgde bevoorrading, een prachtig uitzicht over de streek en een pittige afdaling.

We hadden 20 km op de teller

Wat daarna volgde was de afdaling van het motocross parcours

Ook Kremptje, die goede benen had, verkeek zich op een slijkerige greppel. Het plan was om het voorwiel over de greppel te trekken en niet, zoals gebeurde, in de greppel. Wat volgde was een sierlijke tuimelpartij met Kremptje als “vallend voorwerp”. Alles zonder erg. In zijn vroegere Jockey-carrière had hij waarschijnlijk al meer meegemaakt.

Het tempo zat er, onder impuls van enkele Paris Roubaix veteranen (oa Lieven, Bjorn Gène en hondje) goed in.

Op 23 km van het einde nog een 2 de bevoorrading.

Zeker Patje (die door omstandigheden een mindere dag had) merkte dat.



Na een 35 tal km liet hij dan ook de groep rijden en beklom hij, bij wijze van afsluiter, de Cassel nog eens vanaf de voet (Wemaers – Cappel), via de baan.

We kregen nog enkele moie off-road stukken ..

 

Ollie kreeg nog af te rekenen met 2 lekkende banden. Een stukje glas, die bij de eerste wissel niet werd opgemerkt was de boosdoener.

Naar het einde toe, ondanks wonderdrankjes en vitesse-pilletjes,  begonnen sommige motoren toch wat te sputteren.
Maar kietebietertje en kremptje nipt gevolgd door hondje en Gène besloten er nog een laatste lap op te geven

Bij aankomst op de weide werd, onder een zonnige hemel en met een frisse pint, nog wat nagepraat.

Het bleek een zware maar mooie rit te zijn geweest.

Cassel, see you next year.

 Algemene, beoordeling  :
Km : 58 en 1114 hoogtemeters.

Gemiddeld lag op 17.50 km/u
den après was super alsook de bevoorradingen en het parcours...

 

kwek kwek