Na het succes van de vorige edities stond al snel vast dat er dit jaar opnieuw een buitenlandse reis zou doorgaan. Na wat ideeën te hebben uitgewisseld, werd gekozen voor Les Portes du soleil in de Franse Alpen. Guitar man was daar in de streek al enkele malen op de ski’s op prospectie geweest. In het Dorpje Les Gets werden in 2004 de wereldkampioenschappen in alle klassen van Mountainbike georganiseerd en is gelegen op 1100 meter hoogte. Het wordt dan ook gepromoot als een paradijs voor VTT-ers. We waren behoorlijk onder de indruk van het verschil in hoogtemeters die op enkele plannen van de streek waren aangeduid.

Door een periode te kiezen buiten het toeristische seizoen was het mogelijk om goedkoop een chalet te boeken.

Na het afsluiten van de inschrijvingen bleken 8 choufkes de uitdaging van de Alpen te durven aangaan. Vanaf toen gebeurden er vreemde zaken. Plots werd onder het mom van opwarming van de aarde en CO2 uitstoot, overgeschakeld op woon/werk verkeer met de fiets, in het weekend werden massaal toertochten afgehaspeld, hartslagmeters en zelfs een sportdokter werden geconsulteerd, voeding werd aangepast en kilo’s vlogen eraf. Regelmatig werden ook “men in black” gesignaleerd. En bij onderlinge confrontaties werd de concurrentie gewikt, gewogen en getest.

Een busje blijkt sinds vorige editie een goede oplossing te zijn voor het vervoer. Iedereen zit samen in één voertuig en deelt de kosten. Elk neemt dan een stuk van het traject voor zijn rekening zodat de rest de mogelijkheid heeft om een beetje te dommelen. De regionale verhuurbedrijven werden gecontacteerd op zoek naar een huurbusje met trekhaak.Uiteindelijk bleek een Opel Vivaro van garage Traen de geschikte oplossing.

Dankzij de connecties van Mich bij Biotronik, werd dit bedrijf bereid gevonden om in te staan voor sponsering. De lokale pers werd op de hoogte gebracht van het initiatief, en tot onze verbazing verscheen in de krant een uitgebreid verslag over een hartpatiënt?

De zaterdag voor het vertrek werd bij Klakke de nodige voorbereiding getroffen.CH had grote druppels gezweet tijdens de aanpassingen van zijn aanhanger. Dankzij een uitgebreide studie en evenveel praktijk testen konden, door de uitgekiende montage van de beugels, 9 fietsen gemonteerd worden. Onder de fietsen konden in de laadbak een aantal extra bakken worden geschoven. Ideaal voor bijvoorbeeld fietsonderdelen en grotere stukken zoals slaapzakken.

Patje Duck had twee jerrycans mee, en die werden na intensief overleg in de aanhanger vastgesjord. Vol bewondering werd ook naar de nieuwe fiets van CH gekeken. Een “soft-tail” Cannondale. De achterzijde is voorzien van een demping maar heeft onderaan geen scharnierpunten maar carbon buizen die vervormen bij het inveren.

De madam van Patje Duck werd op de voorruit gekleefd en alle mogelijke hoekjes van het busje werden opgevuld met bagage Zelfs twee paar reserve wielen vonden hun plaats.

Zondagavond 21u00 werd het startschot gegeven. Het busje deed zijn plaatselijke belbusronde en één voor één werden de choufkes aan boord gehesen. Behalve Stef, die had nog iets overgehouden aan onze vorige reis, en hij moest onderweg in Frankrijk opgepikt worden.

De reis verliep voorspoedig. In Luxemburg werd de tank samen met de twee jerrycans van Patje Duck volgegooid. Stijgende olieprijzen, weet je wel.

Vooraf was afgesproken om zonder “payage” te rijden. Zonder probleem werd de Franse verblijfplaats van Stef gevonden. De ontmoeting had helaas plaats in de niet verlichte omgeving van de oprit, zodat we bij de welkomstzoen van zijn fiancé enkel iets gevoeld hebben en niets gezien. Dit tot grote ontgoocheling van Mich.

Pongsje nam daarna het stuur over maar helaas kreeg de madam van Patje het toen op haar heupen. Onverstoorbaar deed ze ons “indien mogelijk nu draaien”. Na lange tijd over zeer plaatselijke wegen te hebben gedokkerd en bij het krieken van de dag werd beslist om toch maar “payage” te nemen. In tegenstelling tot vorig jaar verbeterde het weer niet echt naarmate we meer Zuidwaarts trokken.

De rest van de reis verliep voorspoedig en maandagmorgen (02/06) rond 9u00 kwamen we aan bij “Les Clossades”, onze verblijfplaats voor de komende week. We mochten er direct intrekken en het bleek een meevaller te zijn. Een ruime keuken voorzien van alle mogelijke toestellen, ruime eet- en zitplaats en ruim voldoende slaapgelegenheden en zelfs een sauna. Er was ook een grote garage met wasmachine. De wasmachine en de sauna zouden in de loop van de week nog van goudwaarde blijken.

Busje en aanhanger werden gelost, en iedereen vond al snel een geschikt bedje.

Boven stonden de bedden, in de laagste gedeeltes van de kamers onder het schuine dak, en menigen hebben in de loop van de week enkele van de balken met het hoofd gepast. In de kamer van Mich en Pongsje hing zowaar een trompet aan de muur. De militair in Mich kwam natuurlijk direct boven. Een eigen interpretatie van de Brabançonne weergalmde door de Franse bergen. Hopelijk was dit geen voorbode voor de wekdienst van de komende dagen.

Er werd besloten om naar het iets verdere Morzine te rijden. Zo kregen we meteen ook zicht op de streek en er leek geen twijfel over te bestaan, dit zou zware kost worden. Iedereen sprak de hoop uit om nu eens eindelijk dat kleinste kettingwiel vooraan te kunnen verslijten.

In Morzine werd in de plaatselijke Champion de nodige voorraad ingeslagen.

Terug aangekomen bij de chalet was het beginnen regenen. Na het nuttigen van onze welkomstaperitief, en na de lange en weinig comfortabele busrit, had niemand nog veel goesting om zijn koersbroek nat te laten regenen. Er werd overgegaan tot de uitleg van de regels van de edele sport “chapeau”. Al snel leidde dit tot hoogoplopende discussies en hilariteit.

Tijdens de voorbereidingen van de reis was er contact opgenomen met een plaatselijke gids. Dit zou eerst Ulrika worden, maar doordat Guitar man een paar keer duidelijk had laten verstaan dat wij “well trained” waren werd het de Lionel met de schitterende achternaam “Berg-oend”.

We kregen een bezoekje van hem om de afspraken verder te concretiseren. Hij bleek ook skimonitor te zijn, en was pas een drietal weken geleden gestopt met skiën. Vroeger had hij nog competitie cross-country gedaan, en was helaas sindsdien zo’n 12 kg zwaarder geworden. We schatten dat hij nu, droog aan de haak, zo’n 70 kg moest wegen dus dat beloofde. Hij luisterde naar onze wensen en tekende ook een aantal routes voor ons uit. Aan de hand hiervan konden we de komende dagen zelf op expeditie uitgaan. We lieten hem onze fietsen zien en vroegen advies over bandkeuze en bandenspanning. Enkelen besloten daarop wijselijk om andere banden te monteren. Onder voorbehoud of zijn vrouw al dan niet ging bevallen spraken we af voor de woensdag- en vrijdagmorgen.

’s Avonds keerde hij nog terug met fotokopies van een gedetailleerde plaatselijke kaart, zodat het zoeken van de routes zeker geen probleem meer zou mogen vormen.

Guitar man maakte daarna gebruik van zijn kookkunsten, en bereidde een heerlijke spaghetti maaltijd. We lieten het ons smaken. Patje Duvel had ondertussen van het thuisfront vernomen dat ze daar allemaal ziek waren.

Er werd nog een kleine wandeling naar het dorpje gemaakt. Dit was bijna volledig verlaten. Onder de skilift konden we omhoog klauteren in het lange gras en een down-hill piste bekijken. Waarlijk indrukwekkend zijn de grote kombochten en de scherpe hellingen. We kregen toch wel goesting om dit in de loop van de komende week eens te proberen, maar maakten toch ook wel wat voorbehoud. Op de terugweg vonden we een achtergelaten wegmarkeringspuit. Hiemee werd door een niet nader te vermelden persoon onze groepsnaam op het asfalt getekend. Na het smeden van de nodige plannen voor de volgende dag zocht iedereen zijn bedstee op.

De volgende morgen (dinsdag 03/06)) werd begonnen met “spek met eieren” van Patje Duck. Dit zou een traditie worden die zich elke dag zou herhalen.

Patje Duvel had een slechte nacht gehad, op en over de pot. Hij had van de koorts grote druppels gezweet en besloot wijselijk om vandaag niet mee te rijden, en vooral veel te rusten. Het is inderdaad een gegeven dat mensen in topconditie vatbaarder zijn voor kwaaltjes.

Vol goede moed begonnen we eraan. Hier helaas geen opwarming. Na tweehonderd meter was het al bergop en het zou niet meer vlak worden. Na de aanloopbeklimming op asfalt werd de bikeroute versperd door een dwars geplaatste jeep. Onder luid gevloek kroop Stef in de jeep en verplaatste die, dit onder de verbaasde ogen van de eigenaar die net in aantocht was.

De brede route ging daarna over in een smaller stuk. Hier stond met een groot bord aangegeven dat het bos verboden te betreden was en gevaarlijk voor VTT’ers.. Niemand schonk er echt veel aandacht aan maar even verder bleek al snel waarom het bord er stond. Op verschillende plaatsen waren stukken rots naar beneden gekomen en versperden de route. Er diende flink wat geklauterd te worden over de gladde stenen, met naast ons toch niet ondiepe ravijnen. Met een drietal voorop kwamen we uit op een parking. Daar moesten we nogal lang wachten op de rest. Bleek dat de darmen van Guitar man heftig hadden geprotesteerd en hij in het bos had moeten vluchten.

Blijkbaar had iedereen ook last van een verhoogde hartslag en zuurstofgebrek. We kunnen dus alleen maar bevestigen dat het verblijf op grotere hoogte wel degelijk een invloed heeft op de conditie.

Een plaatselijke wielertoerist hielp ons toen verder bij het ontcijferen van de kaart. We moesten nog verder omhoog naar “col de la Basse”.

De weg liep verder omhoog door een weide. Een plaatselijke landbouwer kwam met zijn quad naar beneden. Op de vettige ondergrond gebeurde dit meer glijdend dan rijdend. Zijn twee Border Collie’s vonden ons wreed interessant en besnuffelden ons uitvoerig. Hij bevestigde dat we op de goede weg waren. De ondergrond was bijzonder drassig. Ondanks dat de omgeving niet de indruk gaf van sterk te stijgen, was het kleinste kettingwieltje vooraan groot genoeg. We kregen prachtige vergezichten en kwamen onder de indruk van de bergen.

Op het einde van de beklimming kwamen we tussen een kudde koeien met scherpe horens terecht. Gelukkig waren ze liever lui dan moe, en vroegen ze zich af wie hier nu de domste was. Net na de top volgde de apotheose: sneeuw. Mich, op onverklaarbare wijze achteraan de groep verzeilt, moest het ontgelden en kreeg een sneeuwballenregen over zich geen.

Na het maken van enkele sfeervolle kiekjes, werd beslist om af te dalen naar een weggetje dat we in de verte beneden zagen liggen. Daar werd aan verschillende personen de weg gevraagd, als laatste aan een onderhoudsman van de skiliften. Deze raadde ons aan om niet het bos in te gaan maar de weg te vervolgen. Ondanks zijn raadgevingen en met de goesting om nog wat off-raod te gaan, draaiden we toch het bos in. Wat daarna volgde kende zijn voorgaande niet. De single-track ging al snel over in een steil bergpad, onmogelijk te berijden. Meer nog, het werd zo stijl en smal en glad dat het zelfs te voet bijna niet meer te doen was. We moesten soms elkaars fietsen omhoog helpen. Het gezicht van Pongsje sprak boekdelen. Ondertussen steeg de onrust of we niet op het einde, een dergelijke steile afdaling zouden tegenkomen. Na anderhalf uur (= 1.5 uur) wandelen, klauteren en uitglijden kwamen we uiteindelijke uit op,…. hetzelfde parcours als we waren vertrokken. Gelukkig was het enkel nog afdalen. Opnieuw moesten we dus over de naar beneden gestorte rosten klauteren. De afdaling zelf leidde tot enkele lichte valpartijen waarbij o.a. Pongsje en Mich de bergwand boven de afgrond verkozen.

Tijdens het laatste stuk van de afdaling begon het dan ook nog eens water te gieten.

Gezien de omstandigheden kunnen we hier moeilijk spreken van het aantal afgelegde kilometers. Daarom zullen we de geleverde prestaties, net zoals in de competities, uitdrukken in tijdsduur. Vandaag hadden we zo’n 4 uur op en naast de fiets gezeten/gelopen.

Aangekomen aan de chalet werden de fietsen met de tuinslang afgespoten. Natter konden we toch al niet meer worden en de naast gelegen waterpompbak werd omgedoopt tot voetbad. Slijk werd er van schoenen en benen afgespoeld. In de garage trokken we alle doorweekte en beslijkte spullen uit. Zo moesten we niet vuil de chalet binnen.

Terwijl er gedoucht werd, werd nieuwe spaghetti gemaakt en het overschot van de saus van gisteren opgewarmd. Mich had hierbij toch zware twijfels, en was vooral bezorgd of de saus wel voldoende “doorgekookt” was. Zijn honger was echter groter dan zijn vrees en hij liet het hem uiteindelijk goed smaken. Zelfs Patje Duvel waagde zich, zij het in beperktere hoeveelheid, aan de pasta.

Met het samenbrengen van al onze kennis werd de wasmachine opgestart. Grootste probleem was echter het drogen van de kleren en vooral de schoenen. De sauna beneden werd daarom omgebouwd tot droogkamer terwijl boven Patje duck een elektrisch vuurtje voorzag van een rekje, zodat ook daar enkele schoenen konden gedroogd worden. Hopelijk krijgt de eigenaar straks na het zien van de elektriciteitsrekening geen beroerte.

De rest van de namiddag en avond werd doorgebracht met het spelen van chapeau, vertellen van roddels, het lezen van fietsboekjes en onderhoud van de fietsen. Dit alles voorzien van de nodige natjes en droogjes. We kregen zelfs nog even de zon te zien, waardoor we naar buiten op het terrasje van de chalet trokken.

’s Avonds werd een broodmaaltijd geserveerd, met uitgebreide kaasplank en een glaasje wijn. Wat heeft een mens nog meer nodig.

De woensdagmorgen(04/06) vroeg uit de veren. Om negen uur kwam Lionel ons immers halen voor een eerste begeleidde rit.

Na een uitgebreid ontbijt, uiteraard met spek en eieren kwam Lionel juist op tijd aangefietst. Iedereen schoot spontaan in de lach. Hij zat net als op een “kakstoel”, stuur te hoog en zadel te laag. Vanaf de eerste beklimming (na enkele honderden meter) begon hij “en danseuse” te fietsen, waarbij het opviel dat zijn fiets hierbij volledig doorveerde. Bij de eerste serieuze beklimming off-road moest hij zelfs te voet verder. Gelukkig voor hem was Patje Duvel nog niet volledig hersteld. Zo had de gids toch nog iemand waar hij bij kon blijven. Hij was op het Internet op zoek geweest naar onze site, maar had van het Nederlands niets begrepen. Hij wist wel dat het iets met bier te maken had.

Het weer viel tegen, druilerig en veel mist, zodat er niet veel zicht rondom was. Lionel maakte ons diverse malen attent op de mooie vergezichten van onder andere de Mont Blanc die we bij goede weersomstandigheden hadden moeten kunnen zien, maar helaas. Via een parcours van toegangswegen naar de skiliften kwamen we uit op de “Joux plane” een klim uit de tour. Onderweg waren we ook een tweetal kunstmatige meren tegengekomen. Die zorgen in de winter voor een watervoorraad voor de sneeuwkannonen. Vanaf hier was het vooral dalen en werden de regenjasjes aangetrokken tegen de kou.

Nu pas kwam de ware aard van Lionel naar boven. Uiteraard geholpen door zijn down-hill fiets sjeesde hij naar beneden. Stef en CH vochten om in de afdeling zijn wiel te houden terwijl de rest het wat kalmer aan deed. Mich had het niet zo begrepen op die afdalingen. Bergop was hij onklopbaar maar bergaf werd hij Micheline. Lionel nam het op voor Mich en vertelde ons dat de sterkste Franse locomotieven ook Micheline noemen. Lionel toonde zich een bekwame gids door ons tijdig te waarschuwen als het “un peu raide” werd in de afdalingen. Tussendoor werd, midden in de bossen, nog een oud kapelletje bezocht. Het stamde uit de jaren 1300.

Op het einde van de rit nam Lionel ons mee over een paadje in schors, en plots zaten we op de down-hill piste. Op aanraden van Lionel hadden we ondertussen geleerd dat voor dergelijke afdalingen het beter is om je zadel lager te zetten. Aldus was er sprake van de “cannongay” –bende. Zonder veel na te denken volgde iedereen zijn spoor. De hoge kombochten lagen er door de regen gevaarlijk glad bij, maar het was werkelijk een prachtige belevenis om zo naar beneden het sjezen. Beneden genoot iedereen nog na. Lionel vertelde ons dat dit een rode piste was, en nam afscheid van ons. Hij moest nog fietsles geven aan een groep kinderen, Daarna werd de moed samengeraapt en klommen we opnieuw naar boven om de down-hill nogmaals te doen. Toen we daarna bijna  terug in de chalet waren, dachten we een cafe met collega down-hillers gevonden te hebben. Het bleek een groep jonge Schotten te zijn, met daarbij zelfs twee jongedames. Helaas hun busje kwam hen oppikken en het cafe bleek er geen te zijn. Dan maar verder naar de chalet

Vandaag waren we zo’n 4 uur op de baan geweest en dit bijna voortdurend in de regen.

Na de afspuit, was en plas, en douche ceremonie werd opnieuw naar Morzine gereden om boodschappen. We hadden gezien dat onze keuken voorzien was van een toestel om raclette te eten, en daarom werden de nodige ingrediënten aangeschaft.

Tussendoor mag en moet vermeld worden dat elke aanwezige zich actief met het huishouden bemoeide. De vaat werd gedaan, tafel en keuken opgeruimd, de vloer werd geveegd. De wasmachine werd gevuld en de was werd daarna deskundig te drogen gehangen. Misschien moeten we dit maar niet te luid vertellen, anders gaan ze thuis misschien op ideeën komen.

Voor ’s avonds stond Paella à la Guitar man op het menu, en zoals steeds was dit voortreffelijk. Zo lekker was het, dat zelfs het vermeende overschot voor ‘s anderendaags er moest aan geloven.

Donderdag (05/06) stond een grote rit op het programma: de beklimming naar Avoriaz. Deze was uitgestippeld door Lionel en we zagen het volledig zitten om zelf onze weg te zoeken. Eerst was er een kort stukje off-road tussen Les Gets en Morzine. In Morzine werd de weg gevraagd naar Avoriaz. De plaatselijke bewoner vroeg twee keer of we dit wel zeker waren, want “ça monte!”. Dit riep herinneringen op aan vorig jaar toen een mevrouw ons toeriep “bon courage”, en wat toen volgde staat bij iedereen nog vers in het geheugen. Het bleek inderdaad een serieuze beklimming van zo’n 10 km, met een hoogteverschil van een kleine 800 m. Hoe hoger we raakten hoe meer mist en hoe frisser. We hadden daar echter weinig last van en het zweet liep ons bij beken langs de rug. Uiteraard was Mich met voorsprong als eerste boven. De rest volgde op een uiteindelijk niet al te grote afstand.

Enkel op Pongsje en Patje Duvel was het lang wachten. Dit gaf Klakke de tijd om zich lid te maken van de club van de boskakkers. Toen Patje Duvel alleen uit de mist te voorschijn kwam, vermoeden we dat er iets niet klopte met Pongsje. Volgens Patje Duvel had hij veel last van zijn knie en moest hij zelfs stukken te voet gaan. Gisteren was hij blijkbaar uit zijn klikpedaal geschoten en met zijn knie tegen zijn stuur terecht gekomen, iets wat hem nu veel last bezorgde. Ondertussen verkleumd door de kou besloten we om hem tegemoet te rijden. We hadden ook al gezien dat we de beklimming een 2-tal kilometer konden inkorten en dat het vanaf daar vooral nog dalen was. Bij Pongsje gekomen konden we hem ervan overtuigen om door te zetten en met een beetje hulp raakte hij toch boven.

Bij de afdaling die daarna volgde moesten we verschillende stukken door de sneeuw baggeren. Uiteraard met de nodige hilariteit tot gevolg. Na de boskakkers waren er nu zelfs sneeuwpissers.

We passeerden ook een gehucht, blijkbaar vooral voor de toeristen, want het waren enkel cafeetjes en souvenirwinkeltjes. De geiten liepen er gewoon los over straat. De weg was er bezaaid met stukken rots die naar beneden waren gekomen. Iets verder werd ons door een wandelaar afgeraden om de VTT-route verder te volgen. Het zou er zeer smal en steil worden, en gezien de natte omstandigheden af te raden. Er was daar blijkbaar vorig jaar zelfs iemand omgekomen. Terwijl we daar boven stonden konden we lager, een groep wielertoeristen naar boven zien rijden. Omdat we op onze stappen moesten terugkeren en afdalen langs de weg kwamen we ze even later tegen. Het waren blijkbaar Vlamingen en hun gezichten spraken boekdelen. Onze vriendelijke groeten werden echter totaal genegeerd, behalve door de enige dame in het gezelschap. Op het einde van deze afdaling kwamen we uit bij een meer. Hier kreeg CH onze enige lekke band van de reis te verwerken. Na het nemen van romantische fotootjes werd de tocht verder gezet en kwamen we terug aan in Morzine. Hierna was het nog 5 km klimmen naar Les Gets. Pongsje verbeet de pijn en zette zich op kop om het tempo te bepalen. Ondertussen begon het weer te regenen. In gesloten peloton reden we langs de drukke weg terug. Pongsje haalde uiteindelijk de eindstreep maar had duidelijk afgezien. Vandaag  waren we ruim 6 uur onderweg geweest.

Na de traditionele bike-wash werd het overschot van het brood verorberd. De wedstrijd van de halve finale het vrouwentennis werd gevolgd. Pongsje werd ondertussen op deskundige wijze medisch verzorgt met ondermeer ijszakken en electro-stimulans om zijn knie weer in orde te krijgen.

Lionel kwam nog eens langs en stelde een rit voor morgen voor. Hij vertelde ons dat hij geholpen had aan de organisatie van het wereldkampioenschap in 2004. De hele organisatie had een voorbereiding van 3 jaar gevraagd.

’s Avonds was het raclette met “patatten in de pele”. Dat er nog iets over bleef was normaal, gezien de gigantische hoeveelheden, maar veel was het alleszins niet.

Rond 22u00 wilde Gitar Man nog aan de spaghetti saus voor ’s anderendaags beginnen. Dit konden we niet alleen aan hem overlaten. Iedereen deed zijn ding in de keuken en in een kwartiertje was een gigantische pot saus klaargemaakt.

In ons bedje konden we horen dat het buiten aan het gieten was. Dat beloofde voor morgen

Vrijdag (06/06) stond opnieuw een rit met de gids op het programma. Het was nog steeds aan het regenen. Maar Lionel was precies op tijd en had voor de gelegenheid een andere fiets genomen, ééntje die minder inveerde. De klim in de aanloop kenden we al van dinsdag. Pongsje probeerde moedig maar hield het halfweg de beklimming voor bekeken, en keerde ontgoocheld terug naar de chalet. Achteraf zou blijken dat dit de beste beslissing was. De beklimmingen waren immers van het gehalte Koppenberg maar dan off-road en drie na elkaar. Niemand, buiten Mich natuurlijk, haalde de derde helling. We reden rond de Col de la Basse om daarna af te dalen naar Morzine. De afdalingen waren normaal al niet van de poes, maar door de weersomstandigheden was alles spekglad. CH en Stef waren de enigen die Lionel enigszins konden volgen. De vele boomwortels en gladde rotsen brachten de andere moedigen al snel tot bedaren en te voet.

Op een bepaald moment verdween Guitar man volledig in het struikgewas. Bij het passeren stond hij met zijn achterwiel in de hand net aan het roer van een van zijn sleepboten uit zijn vroegere carrière. Op stukken waar zelfs CH en Stef het opgaven toonde Lionel zijn kunsten. Respect voor zijn afdaaltechniek en lachen met zijn “kakstoel” doen we vanaf nu nooit meer. De terugweg van Morzine naar Les Gets werd off-raod gereden. Lionel zag ondertussen alle kleuren van de regenboog in zijn poging om ons nog te volgen. Op het einde van de rit probeerden enkele kamikazes nog om Mich te verschalken, maar helaas, zonder een krimp zette hij de puntjes op de I. Er stond dit jaar weer absoluut geen maat op de Mich. Vandaag hadden we zo’n 4 uur gebiked

Na de traditionele bike-wash werd het overschot van de raclette verorberd.

We zakten daarna af naar Morzine om boodschappen en in de hoop om daar toch iets meer leven te vinden. Helaas, ook hier weinig ambiance te bespeuren. In de enige bar die open was werd een Grimbergen geconsumeerd terwijl we konden genieten van het tennis met Nadal tegen de nieuwe Franse held. Deze laatste natuurlijk flink aangemoedigd door de Franse stamgasten.

’s Avond werd de spaghetti met een goed “doorgekookte” saus verorberd. Na een grondige debriefing werd toen de bedstee opgezocht.

Zaterdag (07/06). Beklimming naar les Chavannes..

Zaterdagmorgen was er eindelijk wat leven in de brouwerij in het dorpje. Voor het eerst dit zomerseizoen waren de skiliften open. De zetels waren uitgerust met speciale houders om je fiets in te plaatsen. Enkele tientallen down-hillers waren al bezig met hun kunsten te vertonen.

Op het marktplein was er een tweedehandsbeurs van fietsen ten voordele van lokale verenigingen. Natuurlijk hing Lionel daar ook rond.

Pongsje was als herboren en kon na de verplichte rustdag zijn benen niet stil houden. Met Mich op kop ging hij er als een speer vandoor. Er werd een heroïsche strijd geleverd, waarbij Patje Duck met zijn psychologisch inzicht uiteindelijk Pongsje kon verschalken. Uiteraard op respectabele afstand van Mich. Tijdens de beklimming zagen we enkele mannen een piste in het bos naar beneden stuiven. De piste was aangeduid als “Canyon”.

Boven gekomen kwam de mist en de regen snel opzetten. Een eerste blik op de modderige pistes deed de meesten al snel besluiten om via de weg terug af te dalen. Enkel Stef, Ch en Patje Duvel gingen de uitdaging aan. Ze daalden met ons een stukje terug af en gingen de Canyon proberen.

Beneden gekomen stelden we ons strategisch op om de aankomst van de down-hill choufkes te kunnen filmen. De echte down-hill mannen hadden het blijkbaar ook zwaar en waren van kop tot teen beslijkt. Sommigen hadden zelfs een volledige overall aan. Na lang wachten waren de mannen daar uiteindelijk, en inderdaad met slijk tot achter en in de oren. De Canyon hadden ze geprobeerd maar waren wijselijk gestopt. Later wist Lionel ons te vertellen dat dit een zwarte down-hill piste was. Vandaag was een rustigere dag en hadden we zo’n 2 uur gefietst.

Het overschot van de spaghetti werd verorberd.

‘ avonds kregen we nog bezoek van Lionel. Hij verontschuldigde zich uitvoerig over het feit dat zijn conditie niet optimaal was, en zag er blijkbaar opgelucht uit dat niemand het hem kwalijk nam. Hij werd betaald voor zijn bewezen diensten.

Later op de avond werd nog de overschot van het brood weggewerkt in de blijkbaar steeds hongerige magen.

Zondag (08/06). Ongelofelijk maar zagen we daar niet iets die op een stukje blauwe hemel geleek? Zelfs de zon kwam heel kort even piepen. Het zou een kortere rit worden, uitgestippeld door Lionel. Gelukkig had Stef goed naar hem geluisterd en werd de weg vlot gevonden. De aanloop was hetzelfde parcours als de woensdag. Tijdens die aanloopbeklimming kwamen twee kerels ons voorbijgereden, de ene op een merkloos fietsje en met gewone schoenen. Halfweg moesten we rechts afslaan en dan zou het een stukje “un peu raide” zijn volgens Lionel. Die heling was net als een muur uit modder. Toch reed die ene kerel hem helemaal tot boven. Wijzelf raakten amper een paar meter ver, en moesten ons nog reppen om te voet boven te raken. Respect voor de onbekende collega fietser, en nog maar eens het bewijs dat het nog altijd de benen zijn, en niet de fiets die het doen.

Op het einde van al deze beklimmingen kwamen we uiteindelijk boven aan het begin van de down-hill pistes. CH, Stef, Pongsje en Patje Duvel hadden er, ondanks de vreselijke moddertoestanden, toch goesting in. De rest volgde de uitgetekende route van Lionel naar beneden. Op de terugweg zagen we nog Lionel op een terras pinten pakken. Hij was blijkbaar een deel van ons geld aan het opdrinken.

Terug aangekomen aan de chalet werd de koelkast leeggemaakt en alle overschotten werden naar binnen gespeeld. Dit was onze laatste rit, van zo’n 2 uur, geweest en een tevreden gevoel maakte zich van ons meester. Dit waren zes opeenvolgende intensieve fietsdagen geweest, gelukkig zonder poten of oren te breken.

Daarna kwam een geoliede machine op gang. In een recordtijd werd alle bagage ingepakt en ingeladen, de chalet gestofzuigd en nat gedweild. De twee jerrycans werden in de dieseltank gekieperd. De laatste pintjes werden opengemaakt en er werd geklonken op een geslaagde reis. De eigenaar was blijkbaar behoorlijk onder de indruk van ons want we kregen de waarborg terug zonder dat hij de chalet kwam controleren.

Rond 18u00 vertrokken we richting huis. Ondanks de ongemakkelijke zetels, een airco die niet werkte, de zijraampjes die niet volledig dicht te krijgen waren verliep de rit voortreffelijk.

Onderweg werd Stef afgezet. Bij de onvermijdelijke tankbeurt werd het overschot van het brood met bijhorend beleg en wijn best gesmaakt. Rond 5u00 in de morgen kwamen we terug aan en werden de choufkes één voor één voor hun deur afgezet. Opvallend hoe plat het hier eigenlijk wel is.

Iedereen was het er roerend over eens. Ondanks het tegenvallend weer was het toch weer een zeer geslaagde editie. Er heerste een fantastische verstandhouding en een toffe ambiance.

Greets