Vorige
woensdag trokken Gianni en ik (Pongsje) naar Waimes voor de
marathon ‘les cimes de Waimes’.
Een wedstrijd van 72km en 1615 hoogtemeters met
verschillende omlopen allemaal rond de gemeente Waimes, de hoogste
van België. Na een rit van een kleine 300km en een portie
‘sportfrieten’ en een lokale slaapmuts, gingen we rusten.
Donderdag
1 mei, werd het startschot gegeven om 9h30. We starten met z’n
600 , waaronder ook internationale toppers als Thijs Al, Gerben De
Knegt en Nicolas Vermeulen, etc. Van bij de start was het al een
kleine 2km à bloc klimmen op asfalt, asfalt die we de komende 50
km niet meer te zien kregen…. Na een kleine 2 km was alles al
mooi op een lint getrokken en doken we de off road paden in.
Hierbij volgde een eerste passage aan de ranch van Monteneau. Al
vlug werd me duidelijk dat dit parcours vree goe marchandise was,
en dat er nauwelijks stukken inzaten waar je kon recupereren. De
klimmetjes waren erg sneedig en loodzwaar, het zat vol met technische
passages en gevaarlijke afdalingen waar ik toch veel koos voet aan
grond te zetten. De organisatie was niet te evenaren, elke 2km
hangde een fluo bord met de kilometerstand en een noodnummer op,
elke overweg met de rijbaan was door seingevers afgezet nergens
moest je wachten, ook al reed je achterin de wedstrijd, verkeerd
rijden was door de goeie signalisatie onmogelijk. Na 20km kwam ik
de eerste bevoorrading tegen, om wat tijd in te halen besloot ik
deze over te slaan en door te rijden, wat achteraf niet zo
verstandig bleek te zijn….
De
volgende bevoorrading bleek pas aan km 40 te zijn. Tussen km 22 en
46 lag het zwaarste stuk van het parcours, super scherpe
klimmetjes met technische afdalingen over boomwortels en
dergelijke. Bij enkele passages kreeg ik mijn kleinste versnelling
zelfs niet rond en moest ik noodgedwongen naar boven huppelen. We
passeerden de valleien van de Amblève, de Warchenne en de Warche.
Het natuurreservaat van Thirimont en het natuurpark van de Hoge
Venen, amai, ik wist niet dat hier zulke mooie stukken natuur
lagen?! Veel oog had ik er niet voor, het was meer vechten om het
wiel van die voor me te kunnen houden. Op één van die scherpe
kuitenbijters kwam doodleuk een biker me voorbij steken met 1
been, ik wist even niet waar ik het had en probeerde zijn wiel te
houden, maar die kerel ging als een berggeit naar boven,RESPECT!
Na een kleine 2h koers, gingen de hemelsluizen voor een halfuurke
open en werd het afzien.
Na
een kleine 40km zagen we in de verte de helling van de skipiste
van Ovifat, waar bovenaan de tweede bevoorrading was. De helling
werd door de organisatie als één van de uitdagingen bestempelt
maar dit viel nog relatief vrij goed mee, het was idd een scherpe
klim maar het gras lag er relatief droog bij en er waren geen
uitstekende boomwortels of rotsen J.
Ik
besloot maar even tot rust te komen en vooral mijn koolhydraten
wat op peil te brengen, want ik zat toen al door mijn volledige
drank voorraad (camel bag+drinkbussen). Achteraf gezien stonden de
eersten toen al onder de douche J.
Na enkele rijsttaarten en bananen ging ik der weer tegen aan en
begonnen we met een afdaling aan de zijkant van de skipiste van
Ovifat. Daarna begon het weer te klimmen naar het Signal van
Botrange, op 694 m. Eens daar aangekomen was mijn kaarsje volledig
uit. Het kon niet anders dat de rit van daaruit wat begon te dalen
en ook wat makkelijker rijden werd. Er kwamen wat makkelijker en
beter bollender grintwegen. Rond kilometer 55 kwam ik de laatste
bevoorrading tegen waar ik even stopte voor een drankje en daarna
verder reed. Het begon toen weer deftig te gieten. De moraal steeg
ondertussen omdat het maar 12km meer rijden was. Even later toen
ik rond het meer van Robertville reed, ging mijn gsm af, waaruit
ik besloot dat Gianni al was aangekomen.
Ondertussen zat ik er volledig door en haalde nog amper 22km/h op
relatief goed lopende grintwegen. Na een afdaling van een kleine
2km bolde ik over de streep in 5h35 min als 433ste (gemiddeld 12,7km/h) Gianni werd 351ste in 4h59
(gemiddeld 14,2km/h). Na een 20minuutjes bekomen, want ik zat der
volledig door, gingen we douchen en keuvelden we wat bij een
spaghetti en een drankje.
Voor
de geinteresseerden, de winnaar, Thijs Al,
reed dit in 2h53 min (gemiddeld 24,6km/h)??!!!
Ik
keerde moe maar heel erg tevreden terug huiswaarts en doe ik echt
mijn petje af voor die marathon mannen.
Na
een dagje kreupel rond te lopen vind ik dat het zeker voor
herhaling vatbaar is.
Pongsje