Bikers: gène, dunecrosser, steve, ruudje, bikskee, chris, tine, sjonny, jean, hondje, patje duck, dirk, en klakkeman

 Woord vooraf  : Eindelijk daar was ze dan de zon. Ideaal om de drukte van de kust te ontvluchten en een weekendje te gaan biken in d’ardennen. Uit de positieve ervaring van vorig jaar, in Givet, trokken we dit jaar opnieuw naar dezelfde streek maar iets verder Frankrijk binnen, namelijk Tournavaux.

Vrijdagmorgen met vier vertrokken: Biksje en Dunecrosser, hondje en mezelf. Een vriendelijke vrouwenstem begeleide ons naar ter plaatse hoewel ze ons in de laatste kilometers het bos instuurde.

Goed aangekomen was het in het dorp op zoek gaan naar de sleutel. Alhoewel we te vroeg waren, mochten we meteen binnen. De drie chalets bleken niet zo ruim, maar ach met het mooie weer. De chalets stonden op een scherpe berghelling en waren met elkaar verbonden door een paar steile smalle paadjes.

Bikske en hondje besloten om rustig langs het water de streek te verkennen, terwijl Dave en ik voor de “10” kozen, een rood parkoers van zo’n 30 km.

Dunecrosser die zich aan het voorbereiden is voor de Cristalalp, een marathon in Zwitserland, legde er meteen de pees op en ondanks mijn voorbije trainingsstage in de Ardèche moest ik al vlug mijn meerdere erkennen. Ondertussen waren Bikske en hondje door een onverklaarbare reden van het water afgedwaald en ook op de “10” terechtgekomen zodat ze uiteindelijk nog aan meer kilometers kwamen dan wij.

Na een verfrissende douche konden we onszelf trakteren op de beroemde spaghetti van de mollebolle.

Vanaf toen kwam de rest van de stoottroepen aan. Sjonny en Chris



, Tine en Patje,


 Dirk met een camionette vol fietsen,



 de Jean met de motorbike




 en als laatsten Ruudje, Steve en Gène.



 Net als wij had iedereen wat moeite om de chalets te vinden. Vanboven op de bergwand konden we de zoektocht in het dorpje beneden gadeslaan.

Er werd die avond nog heel wat afgepraat, zo kwamen we onder andere te weten dat in de voormiddag, midden in de Kerkstraat, de auto van Gène de geest had gegeven. Na de nodige blekken dozen en glaasjes wijn gingen de kippen één voor één op stok. Sommigen hadden echter wat meer te vertellen dan de anderen.

De volgende de morgen bleek dat de hond een beetje last had gehad van evenwichtstoornissen. Zijn rechter wang en oor bleken volledige geschaafd. Hierdoor is zijn waarde als topmannequin nu toch wel serieus gedaald wegens nog slechts één toonbare zijde.

Toch bedankt aan Tine voor de goede verzorging..

’s Morgens bleek de lokale bakkerin langs de chalets te passeren. Vroege vogel Biksje kon haar tot stilstand brengen zodat we meteen vers stokbrood hadden.

Tine, Chris, Sjonny en de Jean besloten om samen te gaan rijden. Tine was de motivator van de groep. Sjonny moest passen omhoog, maar daalde als de beste, de Jean had zijn diesel op gang getrokken en weigerde bijgevolg om nog af te stappen. Chris had een zware dag, maagproblemen deden hem de inhoud van zijn drinkbus terug zien en bovendien plooide onder al zijn brute kracht z’n zadelpen.

Na overleg besloot de rest om er meteen in te vliegen en de “zwarte 11” (43km) te nemen. We begonnen onderaan en dienden meteen knal naar boven langs een single track. Dit was voor Dirk de eerste kennismaking met het biken in de Ardennen en het was er één die kon tellen (vooral zijn hartslag). Ook de nieuwe fietsen van Ruudje en Steve wisten even niet waar ze het hadden. De eend achterop Patjes fiets werd er depressief van en liet z’n kopje hangen.

 De rest van de tocht bleek minder te zijn dan wat we van een zwart parcours hadden verwacht. Fotograaf Dunecrosser reed voorruit om actiefoto’s te kunnen nemen maar net voor de plaats waar hij stond sloeg het parcours af. Bovendien was zijn zonnebril gaan lopen. Wij stonden ondertussen een eind verderop te wachten waarbij de beestjes ons wreed interessant vonden. Via telefonisch contact konden we de intensieve speurtocht naar zin bril volgen.

Na ons terug ingelopen te hebben sloeg Dunecrosser wat verderop af om nog een extra lusje te maken en zo voldoende trainingskilometers op te doen. Wij zetten onze tocht over de “11” gewoon verder om terug aan te sluiten op de “10” en zo binnen te rijden.

Net gezeten met een blekken doos kwam ook de andere bende aan.

Terwijl Bikske met Tine, Chris en Dirk naar de plaatselijke Champion trokken om verse groenten te halen werden de barbecue’s in gang gestoken. De hond zette zich, met assistentie van Dirk, vol overgave achter de vuren.


 Toen de hij met de worsten bezig was kreeg hij echter een mysterieus berichtje op de gsm, totaal overstuur liet hij de worsten aan hun lot over die aldus voorzien werden van een donker bruin tintje.

Na de viersterren degustatie werden de barbecue’s omgetoverd tot kampvuurtjes. Het hout hoefden we dit keer niet ver te gaan zoeken.

Patje had blijkbaar nog wat frustraties over van zijn slechte dag op de bike en koelde zich dan maar af op het hout. Op deskundige wijze werden de takken tegen een dennenboom gekwakt zodat deze perfect in de barbecue’s pasten.

Chris en hondje gingen daarna op zoek naar een kwaker (= Limburgs voor ’n put ofte kikker) maar kwamen zonder buit thuis.

Ondertussen werd de stand in de baskettopper BCO/Mons gevolgd via sms van het thuisfront. De berichten kwamen soms wel eens met wat vertraging aan en kwamen ook niet altijd overeen, maar de spanning was er niet minder om.

Met aangepaste achtergrond muziek werd het nog een lange gezellige avond. Iedereen heeft daarna zonder problemen zijn bedje teruggevonden.

Zondagmorgen is bikske ons gaan bevoorraden bij de bakker in het volgende dorpje. Hij had blijkbaar ‘s nachts bezoek gekregen van een beest; gevolg vuistgrote rode gezwollen plekken op zijn benen.

De kopjes zagen er bij het ontbijt van sommigen al minder fris uit, anderen daarentegen voelden zich herboren.

De Jean vertrok al vroeg met de motorbike terug naar Vlaanderen.

Chris en Sjonny gingen samen een ritje maken.

Voor vandaag hadden we de “rode 3”(26 km) en de “rode 1” (15 km)  ingepland. Het was ondertussen snikheet, zo’n 32 graden. Geleerd van de vorige dag voorzag iedereen zich van extra drank.

De rode parcours bleken veel mooier om te biken dan de zwarte. Ruudje werd ondertussen aangevallen door een plaatselijke vlooiebak, maar met zicht op een dreigende spd-schoen droop die al vlug af. Helaas waren de parcours niet echt goed aangeduid.

Na het doorploeteren van enkele diepe modderpoelen,


 het doorwaden van een riviertje en een paar keer verkeerd gereden te hebben besloten we om via de “meuse” terug te rijden. Dit bleek echter niet zo’n goed idee want de plaatselijke beplantingsdienst was het laatste jaar waarschijnlijk niet meer langs geweest om te maaien, met de nodige kittelingen tot gevolg. Dan maar 180° gedraaid en via de gewone weg terug naar de chalets.

In totaal heb ik zo’n 140 km op te teller en iets meer dan 8 uur effectief gefietst.

Na een verfrissende douche, het verorberen van “penny” (pittige gekruide deegwaren meegebracht door Biksje) was het tijd om in te pakken, chalets te kuisen en terug huiswaarts te keren.

Samengevat: mooi weer, leuke chalets, mooie parcours, lekker eten en toffe mensen = weer een geslaagd weekendje met de choufs.

Greets

klakkeman