Eerst het verslag van mezelf en onderaan nog de verslagen van Patje Duck
Veel kijk en lees plezier.

deelnemers :  Katrien, Jeantje, Geert, Bajultje, Fatje, Hilde, Hondje, Germain, Maria, Popol, Patje Duck , Linda, Jerry, Bjorn, Secco en Bikske.

Woord vooraf: dinsdag 8 juni kregen we het bericht dat Vé en Olli jammer genoeg moesten afhaken, wegens een sterfgeval in de familie.

Na enige zoekwerk toch nog 2 Choufkes gevonden om ons te vervoegen nl. Secco en Bjorn Vrielynck.

Donderdag 10 juni : Om 19.30 uur afgesproken met zijn allen aan Slijpe brug bij Jerry.

Na de wagens en de aanhangwagen te hebben geladen, konden we om 20 u de rit aanvatten richting de Provence.

Eerst aan het stuur Geert en Jean.

Al vlug gemerkt dat de gehuurde camoinette een redelijk “zuipbeestje” zal zijn.

Na 380 km begon het mazoutlampje al te flikkeren en dus pitstop voor een eerste bevoorrading.

Nu werd er ook al gewisseld Jean werd Patje en Geert besloot nog 2 uur verder te rijden.

Kort daarna begon het water te gieten, wat het besturen in het donker en de regen het zwaar maakte.

Na 2 uur werd Geert vervangen door Secco.

Na ong. 750 km een 2 de benzine stop en Jean nam de laatste km’s terug voor zijn rekening.

Nu begon het terug klaar te worden en konden we terug genieten van de omgeving.

Na 1045 km en om 7 uur aangekomen in Hotel Les Pins.

De ontbijttafel was al gedekt en we konden aanschuiven aan een waar ontbijtbuffet.

Na even te hebben gerust



 en ons te hebben omgekleed, konden  we om 10 u starten aan een gezamelijke rit. Linda reed ook mee om te kijken in hoeverre haar kwetsuur haar nog parten zou spelen.

Helaas na enkele km’s moesten Patje en Linda hun weg inkorten.

Ondertussen genoten Katrien, Maria, Fatje en Hilde van het dorpje Vaison-la-Romaine; een typisch Provence- dorp.

 

Wij fietsten vanuit Bédoin naar Flassan een afdaling naar Villes- sur- Auzon om de mooie Gorges de la Nesque te beklimmen.

Een gezapige klim van 20 km met een gemiddelde stijgings percentage van 2 à 3 % een ideale opwarmer voor het grote werk de zaterdag “ De Jaenette berg” dachten we toen nog.

Bovenop de  Gorges de la Nesque een mooie uitzicht op de Mont Ventoux.

Ikzelf stelde voor om vandaag niet naar Chalet Reznard te fietsen.

Maar gewoon terug af te dalen naar Villes sur Auzon waar we nog een klim kregen van ong. 4 %  richting Flassan om zo na 65 km Bédoin terug te bereiken.

Daar even gezocht naar de startlijn voor de Mont Ventoux .

Onze kelen stonden droog en we besloten een gezellige terras op te zoeken en na enkele franse stella’s  keerden we terug richting Hotel Les Pins .

Daar aangekomen de kamers verdeeld en op het terras van de bruidsuite waar Patje en Linda en hun 2 bruidsjongetjes Bjorn en Secco plaats hadden genomen.

De aperitief kon uitgebreid beginnen



 en om 19.30 uur moesten we plaats nemen aan tafel.

De avond was vandaag kort ( alleé voor de meesten toch) met te weinig slaap in de busjes.

  Zaterdag 12 juni : Om 7.30 uur afgesproken aan tafel .

Wij stonden reeds 9.45 uur aan de vertreklijn in Bédoin; vlug een groepsfoto de chrono in werking gesteld en we konden starten.

Patje had ons reeds verwittigd dat er sommigen hun oogjes gingen opentrekken.

Hij zei ook dat de eerste 5  km zeker te doen waren en daar begon Secco al vlug een tandje bij te steken. Ikzelf wilde onder de 2 uur geraken en besloot  ook om er een lap op te geven.

Na 5 km bereikten we de scherpe bocht St.Estève lap direct 10 % en dit voor 10 km nu en dan even 9 %, maar die ene percent maakte zeker geen verschil.
Op ongeveer ‘ km van Chalet Reynard begon de kaken van mijn derrière geweldig pijn te doen; nog nooit meegemaakt.

Ik wilde niet plooien en op 6 km van de top bereikten we Chalet Reynard.

Moet zeggen de laatste 6 waren zeker niet te zwaarste, maar op 1,5 km van het einde tot aan de top een gemiddelde van 11%

Mijn vooropgestelde tijd van 2 uur haalde ik net niet, maar toch had ik 1 uur en 61 min op mijn teller.

Vanaf Chalet Reynard begon Geert er een ferme lap op te geven, gelukkig voor mij was het geen 2 km verder. Hij haalde een tijd van 2 u en 7 min




gevolgd door bikske met een mooie tijd van 2.12 uur ,



 dan volgde Bajultje 2.26 uur,



 Secco 2.35 uur



,Jeantje 2.43 uur



en tenslotte Germain op 2.53 uur.

Popol moest zijn strijd staken aan Chalet Reynard, want hij zag al de kleuren van de regenboog.

Nieuweling Bjorn moest al vlugger stoppen, maar voor hem was dat normaal nog maar 5 weken beginnen fietsen en dan direct de Mont Ventoux op.

Boven aan de top was het amper 16 ° en daarom besloten Bikske, Geert en ikzelf de afdaling naar Malaucène aan te vatten.

Daar aangekomen zochten we een gezellig terras op en één voor één kwamen de bike duiven binnengevlogen, sommigen haalden net geen 81 km/u ikzelf eindigde aan 59 km/u .

Na onze lever wat enkele vitaminen te hebben gegeven en onze maag wat te vullen, moesten we nog een 12 km rijden om Bédoin terug te bereiken. 2 choufkes waren er vlug een tempo aan het geven nl. Patje en Geert. De rest probeerde nog te volgen, maar met nog enkele hoogtemeters (280) was het peloton vlug in stukken gescheurd.

In Bédoin nog halt gehouden op de stella terras en toen we wilden vertrekken, kregen we nog een franse stella van de huisbaas.

Vandaag Bédoin- Mont Ventoux- Malaucène –Bédoin  was 57 km lang en 1879  hoogtemeters.

Na een speed douche, moesten we al gaan eten



en nog wat nagenieten op het terras en nog meermaals de ventoux beklommen.

Terug een chouffe reis om niet te vergeten...

Nog even een terras bij jerry


Hondje

verslagen patje duck

De eerste dag van Linda en Patje

Nadat de pijn in Linda’s knie niet meer te verdragen was keerde ze samen met Patje terug naar het logement te Bédoin. Fietsen zat er voor de rest van het WE niet meer in en Linda genoot dan maar wat van het mooie weer.

Patje, die door het voorval uit de groep was verdwenen, besloot om de Mont-Ventoux vanuit Bédoin te beklimmen. Een onderneming die, gezien de afgelopen slapeloze nacht, een zware dobber bleek te zijn.

De eerste kilometers vielen best mee, maar na een korte bocht naar links begon het (zeer) serieuze werk.

De kilometers kropen meter per meter onder de wielen van de Duck-Bike door. Gezien het “dikke benen” gevoel werd enkele malen aan stoppen gedacht maar er werd echter niet geplooid.

Chalet Reynard was het eerste doelwit. Daar aangekomen werd de (zware) rugzak wat gelicht. Vlug iets eten, de drankfles bijvullen en dan door het maanlandschap verder naar de top.

DOSEREN, daar kwam het nu (weer) op aan. De weinige wind deed deugd. De top was maar bij momenten te zien. Ze speelde verstoppertje achter de (steeds meer) voorbij drijvende wolken.

De laatste 6 km bleken er 6,5 te zijn, tal van fotografen komen je ambeteren, je benen evenals de rugzak worden steeds zwaarder en je weet niet wat je nog mag verwachten. Allemaal zaken die, eenmaal je boven op de berg bent, vlug vergeten zijn.

Bitter koud was het daar. Enkele fotookes nemen, de windstopper aandoen, wat eten en drinken om dan vlug aan de afdaling richting Malaucène te beginnen.

Op de rechterkant van een van de eerste bochten lag warempel nog sneeuw.



De wolken werden steeds donkerder, dikker en ….. uiteindelijk begon het te regenen.

Dikke druppels prikten in m’n gezicht. Koud, kouder, koudst … . Het was om te vervriezen.

Twee maal ben ik gestopt om wat op te warmen.

Snelheden dicht tegen de 70 km/h waren geen probleem. Uiteindelijk was de zon daar terug en kwam ik bijna droog te Malaucène toe.

Van daar was het nog 12 km, alles behalve vlak, naar Bédoin.

De benen voelden nu veel beter.

Via de (niet de) “Col de Madelaine” kwam ik in Bédoin toe.

De groep was ook juist aangekomen en “kloeke vertellingen” werden uitgewisseld

Hop, Hop, Hop, Hilde naar de top

Op zaterdag was Hilde de enige Chouffe-Lady die nog bij machte was om een poging tot de top van de Mont-Ventoux te wagen……, maar hoe ?

De koppen werden samen gestoken en er werd beslist om vanaf Sault naar boven te rijden.

Jerry en Patje Duck besloten om Hilde bij te staan in die, voor haar, “grooooote” uitdaging.

Katrien, Linda, Maria en Fa zorgden er, bmv de Vanio van Geert, voor dat het 3-tal in Sault werd afgezet.

Het weer was prachtig en de helling bleek héél redelijk te zijn.

De km-bordjes passeerden aan een mooi tempo. Normaal als je weet dat Jerry ze in de loop van de voorbije nacht allemaal wat dichter bij elkaar kwam zetten (zo zei hij toch).

“En de top ?”, vroeg Hilde, “Heb je die ook wat dichter gezet ?” ….Want van de top was nergens een spoor te bekennen. Ze verstopte zich in een dikke sluier wolken.
Onderweg werden we vele malen begroet en aangemoedigd.

De Vanio passeerde verschillende malen en de meezinger “Comment ça va ?” klonk loeihard door de openstaande ramen. Christel en Robert maakten zelfs enkele filmpjes. En ook de kleinsten langs het parcours waardeerden de inspanning door een opgestoken duim te tonen.

Hilde verteerde de klim goed. Ze lette (tijdens het vele vertellen) goed op haar hartslag en nam regelmatig een slokje.

Patje, aangesteld als “Sherpa” van dienst, wees haar er regelmatig op om “gin stamptje te véle” te geven en haar krachten goed te doseren.

Jerry verkende het parcours door telkenmale in te pikken op het wiel van een voorbij rijdende fietser(ster) om dan, na enkele honderden meters terug te dalen tot bij Hilde en haar “Sherpa”.

Het 3-tal kwam, met een minimum aan verschoten pijlen, aan bij Chalet Reynard.

Een groot deel van de groep, die vanuit Bédoin was vertrokken, was daar al voorbij gereden.

Hilde maakte een sanitaire stop, slikte een “nie te freten” gel door en begon dan aan de laatste (zware) loodjes.

Gezien de hartslag werd de gemiddelde snelheid op 6 km/h gezet, wat betekende dat er nog een vol uur moest worden geklommen. Jerry reed, gezien hij een groter verzet draaide (koersevélo), vanaf nu zijn eigen tempo.

Na precies één uur kwamen Hilde en Patje Duck, onder aanmoediging van Fa, Katrien, Linda, Maria, Jerry, Jeantje en Bjorn V., boven op de Mont-Ventoux.

Hilde haar vaatje was volledig leeg, maar …… het doel was bereikt.

“Ze konden het niet geloven, maar Hilde was boven”. Fa pinkte een traantje weg.

Hilde besliste om te bedanken voor de afdaling naar Malaucène. Ze stapte samen met Katrien, Linda, Fa, Bjorn V. en Maria in de Vanio.

Jeantje, Jerry en Patje Duck deden droge en warme kledij aan en vertrokken richting Malaucène. Meer als 20 km dalen. Patje ondervond dat het weer merkelijk beter was als gisteren, doch dat het nog steeds koud was.

Hij haalde, evenals Jeantje op het steilste stuk een maximum snelheid van 80,9 km/h.

Zonder ongelukken bereikten de 3 Choufkes Malaucène, waar de groep al op een zonnig terras had plaatsgenomen.

Bij een droogje en tal van natjes werd nog wat gezellig nagepraat vooraleer de laatste 12 km naar Bédoin aan te vatten.

 

Kwek Kwek.