 |
  |
|
|
Nadat ik vorig jaar de
Transalp had gereden werden deze winter plannen gesmeed om naar
de Ironbike te gaan ( en dat laatste woord zal nog een paar keer
terug keren ...) .We zouden aanvankelijk met zes zijn maar door
omstandigheden bleven we nog met vier over , Bjorn R. , Danny L.
( ook Danny Bottini genoemd ) , David O. en mezelf .Op het
gebied van hoogtemeters zouden deze twee meerdaagse
mtb-wedstrijden min of meer vergelijkbaar moeten zijn dacht
ik , mis dus ! Het grote verschil is dat de Ironbike over
een veel ruwer parcours gaat en nog meer het hoog gebergte op
zoekt . De stand wordt hier ook niet op gemaakt met de tijd
dat je gereden hebt maar door een systeem met strafpunten waar
alleen maar een gekke Italiaan de logica in vindt .
Op zaterdag 24 juli om 12u
moesten we op de aankomstplaats de bus nemen richting Entracque
, de startplaats van deze achtdaagse tocht door de Italiaanse Alpen
. Dit was al het eerste avontuur , plaats te kort voor bagage en
bikers ! Van organiseren hebben die Italianen niet veel kaas
gegeten , uitleggen ( en dan vooral in 't Italiaans ...) en show
geven kunnen ze als de besten , dat hebben we de hele week
kunnen ondervinden .
Na het afhalen van ons startpakket
en ons tentje een eerste plaats te geven ( man , man , wat een
miserie ...) kon de proloog van start gaan . De eerste
groep startte om 16u , wij startten in groep twee om 17u .
 Het was een pittig parcourtje van 7km , de Ironbike was eindelijk van start gegaan ! De eerste 20 moesten achteraf nog een finale rijden in het dorpscentrum en daarin werd Bjorn knap vijfde ! Bij het aanschuiven voor het avondeten viel ons plots op dat het meerendeel z'n eigen bord , bestek en glas mee had . Voor de eerste avond werd ons iets gegeven , voor de andere dagen moesten we zelf voor iets zorgen . Dan maar vlug een winkel opgezocht na het eten .Na een klein bordje pasta ( penne met tomatensaus , zoals iedere dag ...) was het opnieuw aanschuiven . Na 10min wachten zonder opschuiven zijn we dan maar pizza gaan eten . Welcome to the Ironbike , morgen dag 1 !
De eerste rit werd als de
kortste voorgesteld maar de 65km waren er 75km en de 2300hm
waren 3500hm . Het parcours was ook loodzwaar , steile
klims en vol grote stenen . Op het einde van de eerste klim werd
ons ook nog een pittige wandeling aangeboden . De afdalingen
waren ook niet altijd even simpel maar wel super tof , redelijk
steil en vol stenen . Met een voorvork die niet marcheerde was
dit echter geen pretje maar gelukkig werd dit opgelost door de
mechaniciens aan de bevoorrading . De eerste chrono zat er
op en nu nog een goeie 20km verder rijden en de eerste rit zat
er op . Na 6u33 kwam ik samen met David binnen in San Damiano ,
dat beloofde dus voor de rest van deze week ! 's Avonds bij
het eten van ons bordje "kinderpasta" werd ons ook nog
gezegd dat we de volgende morgen zouden gewekt worden om 4u om
de langste en zwaarste etappe te rijden , dat noemt hier nl.
"the legend , the world 's hardest mountain bike raid"
...
 Om precies 4u werd op de vuvuzela geblazen en tegen 6u moesten we al op de bus zitten die ons naar de startplaats voerde . Dus vlug wakker worden , eten ( jaja , in't midden van de nacht ...) , valies maken en dat tentje weer afbreken . Om 7u15 konden we vertrekken , groep twee met de eerste 40 uit de stand startte op 8u45 . Het begon op 1200m hoogte met een lange klim van 18km , eerst op asfalt en later op een soort shotter die meestal goed berijdbaar was . Het laatste naar de top van 3000m was een wandeling en daar ging het voor mij efkes verkeerd , pijltje gemist en recht door blijven gaan en 20min verloren ( als je graag wandeld en de hele dag onderweg bent is dit nog het minste wat je kan tegen komen é ...). De afdaling was een lange singletrack vol haarspeldbochten in losse schilfers van rotsen , echt de max . Daarna was de pret over , de volgende twee beklimmingen waren bijna volledige wandelingen gevolgd door technische afdalingen langs rotsen en grote stenen , die ook niet altijd berijdbaar waren . Op de tweede klim van de dag werd ik al voorbij gestoken door Bjorn , die 1u30 na ik vertrokken was ! Op de top van de derde klim , die op 2670m lag , had ik na 7u30 nog maar 50km afgelegd ! Dan volgde een lange afdaling door de rotsen waar je zelf je weg moest zoeken want een padje was er niet echt te vinden . Helemaal op het einde liep het voor mij mis . Bij het nemen van de zoveelste drop kwam m'n voorwiel op een losse steen waardoor deze weg gleed . Gevallen met mijn hoofd op een rots en stuur in mijn ribben . Beneden bij het rode kruis de schaafwonden in m'n gezicht wat laten verzorgen maar meer dan een kapotte helm had ik niet dacht ik . De volgen de dag begon ik tegen de avond wel last te hebben van gekneusde ribben . Na de laatste bevoorrading , waar er opvallend veel opgaven waren , had ik nog 40km af te leggen . Rond 19u30 en 12u20 te biken ( en berg wandelen )bereikte ik de finish in Barge en had ik 115km op de teller staan met meer dan 4000hm ( hoeveel keer ik de parcourbouwer vervloekt heb weet ik niet meer ...) . Dan vlug douchen , vlug eten en vlug de fiets controleren voor de volgende dag en na een colatje op een terrasje was het bedtijd ! Bij aankomst was mijn tent al gezet door Veronique ( de vriendin van Bjorn ) , dat was al een miserie minder , merci . In de loop van de avond werd het voor Danny ook duidelijk dat verder rijden niet meer mogelijk was wegens problemen aan de trapas ! Als beloning om deze rit volledig uit te rijden kreeg ik 14000 strafpunten , wie buiten tijd was aan de laatste bevoorrading of gewoon stopte kreeg er 10000 , wie kan uitleggen.... ?( vanaf 30000 punten ben je al geen finisher meer !)         
Dag drie zou
een relatief gemakkelijke etappe worden volgens het road book ,
weer mis dus . Er werd gestart met een chrono in cross-country
steil . Er moesten twee plaatselijke ronden afgelegd worden
van 9km met "kleine" 400hm . Na 1u25 biken
konden we dan vertrekken om onze rit van 80km af te werken .
Samen met David begon in aan de eerste lange klim die op het
laatste minder steil zou moeten zijn . Na 3km asfalt belandden
we op een pad vol stenen , de ketting lag voor de zoveelste maal
bijna volledig links . Ik begon het steeds moeilijker te krijgen
en kon het tempo van David niet meer volgen . De vermoeidheid
van de dag er voor begon precies door te wegen en de goesting
begon ook altijd maar verder weg te zakken .Aan de eerste
bevoorrading zag ik dan dat het einde van de klim toch niet
minder steil zou zijn dan voorgesteld want we moesten eerst
terug afdalden , wat zijn die Italianen toch plezanterikken ! Na
de top was er opnieuw eerst een bergwandeling naar beneden
gevolgd door een iets vlottere afdaling en klim tot de
voorlaatste bevoorrading . De laatste klim was er een van 12km
en was heel steil . Ik was reeds 7u onderweg en had
nog maar 62km staan en de goesting was volledig op . Er zouden
mij waarschijnlijk nog 4u te wachten staan want veel snelheid
zat er niet meer in bergop . Aan deze bevoorrading hoorde ik dat
je via de baan gemakkelijk naar de aankomstplaats kon rijden en
ik had dan ook rap beslist om het parcours te verlaten .
Misschien wel een domme beslissing maar de 8 dagen
uitrijden ging in ieder geval toch niet gelukt hebben ,
tegen 's avonds begon de pijn aan de ribben op te steken .
Einde dus van de Ironbike voor
mij ! David heeft op één rit na , een rustdag wegens te veel
pein aan alle spieren , alle ritten volledig uitgereden ,
wat al een sterke prestatie is . Bjorn is uiteindelijk op een
knappe 6de plaats gestrand en dit in een Ironbike die daar
volgens de geruchten de zwaarste ooit zou geweest zijn , proficiat
!
|
|
