Woord vooraf: Naar jaarlijkse traditie, en dit al voor de 6e keer, stond er opnieuw de rit in oudenaarde op het paasmenu van de Choufkes. Om 6 uur wakker geworden door de kletterende regendruppels op het vensterraam. Even gevloekt maar wetende uit ervaring dat het nog nooit heeft blijven regenen en er ons een superparcours te wachten stond, toch met veel moed vertokken richting Oudenaarde. Even dachten we dat er toch een Babe zou meegaan maar al gauw bleek dat Christiane enkel haar ventje kwam uitwuiven (of bracht ze nog een extra klakke voor Geert).
Door het grijze en toch ook wel kille weer was er veel variatie te merken in de keuze van de kledij. Zo was Patje nog volledig in winterstemming met z’n skikousen terwijl Secco al duidelijk met z,n gedachten (lees kledij) in Tenerife zat.
Mich had een 3-tal weken niet gereden en vreesde dat hij niet zou meekunnen. (goed geprobeerd Mich)

Parcours: Na ongeveer 2 km besloten Kris en Paul om de lus naar de 2 extra beklimmingen niet te maken en reden ze enkel het blosoparcours van 35 km.

De 9 anderen verlieten Oudenaarde langs de Scheldeboorden, alwaar er in een gezapig tempo naar de voet van de Oude Kwaremont gefietst werd. Vanaf de Kwaremont zaten we midden in de E3 prijs van Harelbeke voor wielertoeristen. Dat de Choufkes al op een redelijk niveau fietsen bleek door het feit dat wij in de aanloop naar de Kwaremont menig wielertoerist voorbijstoven. Na de oude Kwaremont volgde de Paterberg waar een fotograaf van Flandrien.be de meesten van ons op de gevoelige plaat vastlegden.
Na de Paterberg reden we richting Koppenberg die we in tegenstelling tot de vorige edities niet onmiddellijk opreden maar doorreden tot het begin van het blosoparcours. Zo konden we de technische beklimming en afdaling net voor de Koppenberg meepikken om daarop aansluitend de Koppenberg op te stuiven. Daarna volgden de prachtige stukken elkaar op met als hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) een stuk kasseiweg die overgaat in een paadje in een bos die alsmaar steiler wordt. De steile klim op het einde is steeds een hele uitdaging om boven te geraken tussen de boomwortels door. Een 5-tal kms verder konden de heiligen onder ons het weer niet laten om even halt te houden aan het bedevaartsoord “Kerselare”. De iets minder heiligen besloten dan maar om tijdens die stop een verfrissing te nuttigen.

Daarna volgden 15 snelle kms met enkele niet te onderschatten kuitenbijters zoals de Varent en de Volkegemberg die, nu Gene niet mee was, terug langs de “mountainbikekant” beklommen werd.  

Met een tevreden gevoel fietsten we terug tot aan Recrean waar Paul en Kris net de fietsen ingeladen hadden na een, ook voor hen,  geslaagde tocht met voor Kris de eerste kennismaking met de Koppenberg.

Algemene beoordeling: Achteraf moesten we vaststellen dat het mtb-parcours van Oudenaarde nog altijd één van de meest variërende en best bepijlde tochten van het land is.

Gemiddelde snelheid: 22 km/h

Douches: zalig

Ruudje,

En hier de foto's van de Patersberg